Groepsfoto: Hilde Juressen
‘Al van jongs af aan ben ik gefascineerd door de overeenkomst tussen eeuwenoude bossen en gotische kathedralen. Als je in een bos omhoogkijkt, veranderen de stammen in zuilen, vormen de takken gewelven en filtert het licht door het bladerdak, net zoals het door de glas-in-loodramen van een kathedraal valt. Die gelijkenis vormde het uitgangspunt voor mijn hele concept. Met De kathedraal van de bossen wilde ik deze twee werelden samenbrengen en een levende architectuur creëren, waarin de natuur zelf het bouwwerk vormt.’
Architectuur geïnspireerd door de natuur
Het decorontwerp is gericht op het oproepen van het gevoel van verhevenheid dat je ervaart in grote, gewijde ruimtes. De plantaardige zuilen verwijzen naar de monumentale stammen van een oerbos en leiden de blik als vanzelf omhoog, naar de hemel.
‘Ik wilde dat bezoekers zich klein zouden voelen tegenover de grootsheid van de natuur, maar er tegelijkertijd door omringd zouden worden. De verticale lijnen roepen een gevoel van respect, verstilling en verwondering op, net zoals wanneer je een kathedraal binnenstapt.’
De florale glas-in-loodramen vormen
een essentieel onderdeel van het project. Ze verbeelden de verbinding tussen architectonisch erfgoed en de plantenwereld. Hun functie gaat veel verder dan decoratie: ze vangen het licht op, kleuren het en verspreiden het. Zo verandert de sfeer in de ruimte voortdurend, afhankelijk van het moment van de dag. Het licht werd daarmee een volwaardig materiaal in Max’ creatieve proces.
De keuze voor kleur
Hij dacht bijzonder goed na over het kleurenpalet, omdat de kleuren de gewenste emotie moesten versterken. ‘Ik koos bewust voor verschillende tinten blauw, violet en purper om een mysterieuze, poëtische sfeer te creëren. Deze kleuren doen denken aan de schaduwen die bij schemering door een bos trekken, maar ook aan de tinten van de glas-in-loodramen in religieuze gebouwen.
Blauwtinten geven diepte en rust. Ze nodigen uit tot kalmte en reflectie. Violet- en purpertinten benadrukken vooral de spirituele dimensie van de installatie. Omdat deze kleuren van oudsher worden geassocieerd met het heilige en met vorstelijkheid, versterken ze de emotionele kracht van het werk. Tegelijkertijd creëren ze contrasten tussen licht en donker.’
Enkele lichtere accenten doorbreken het geheel als zonnestralen die door het bladerdak vallen. Ze geven de compositie reliëf en levendigheid en zorgen voor een voortdurend samenspel tussen licht en schaduw. ‘Met dit kleurenpalet wilde ik bovendien afstand nemen van de traditionele voorstelling van een bos. Ik wilde bezoekers meenemen naar een dromerige wereld, die bijna losstaat van de tijd.’
De keuze voor bloemen en planten
Voor deze creatie koos Max de bloemen niet uitsluitend vanwege hun individuele schoonheid. Hij selecteerde ze vooral op hun vermogen om een verhaal te vertellen en bij te dragen aan de opbouw van de ruimte. ‘Sommige soorten hebben een uitgesproken architectonisch karakter, kracht en volume. Daarmee kon ik sterke florale volumes creëren die de installatie visueel ondersteunen. Andere bloemen zijn juist licht en luchtig en brengen beweging en verfijning in het geheel. Ze lijken als lichtflitsen in de constructie te zweven, alsof ze in de lucht hangen.’
Ook bladgroen, takken en andere natuurlijke plantaardige materialen spelen een belangrijke rol in het project. Ze versterken de verbinding met het bos en geven het geheel een organisch en ongetemd karakter, ondanks de omvang en complexiteit van het decorontwerp. Max: ‘Ik wilde dat de installatie levendig en bijna spontaan zou ogen, alsof de natuur de architectuur langzaam weer in bezit had genomen.’
Een ervaring die vooral de emoties aanspreekt
Een project van deze omvang vraagt om een uitgebreide technische voorbereiding. Toch staat techniek voor Max niet op de eerste plaats. ‘Het draait voor mij in de eerste plaats om emotie. Ik wilde bezoekers een moment van rust bieden. Een moment waarop ze vertragen, omhoogkijken en de tijd nemen om te kijken en te ervaren. In een wereld waarin alles steeds sneller gaat, voel ik de behoefte om ruimtes te creëren die uitnodigen tot ademhalen en verwondering. De kathedraal van de bossen gaat natuurlijk over bloemen, maar ook over licht, architectuur, natuur, stilte en onze verbondenheid met alles wat leeft.’
Visie op floral design
Deze creatie weerspiegelt precies hoe Max tegenwoordig naar floral design kijkt. Hij gaat graag verder dan decoratie en creëert meeslepende ervaringen waarin bloemen een dialoog aangaan met een plek, een verhaal en een emotie. ‘In Alden Biesen wilde ik niet alleen een ruimte decoreren, maar vooral veranderen hoe bezoekers de ruimte ervaren. Ik wilde de grenzen laten vervagen tussen architectuur en natuur, tussen werkelijkheid en verbeelding en tussen erfgoed en hedendaagse creatie. Met De kathedraal van de bossen wilde ik laten zien dat florale kunst kan uitgroeien tot een volwaardige vorm van scenografie: een beeldtaal die verhalen vertelt, sfeer creëert en een blijvende indruk achterlaat in het geheugen van de bezoeker. Waar kathedralen van steen het verhaal van de mensheid vertellen, vertelt de kathedraal van de bossen het verhaal van de kracht, schoonheid en poëzie van de natuur.’